“Ach, wat maakt die ene stem van mij nou uit”.
Dit is een niet-kloppende gedachte en dat zal ik uitleggen.
Maar eerst even een opmerking vooraf. Want ik heb erg zitten dubben of ik dit wel zou schrijven. Mijn blogs wil ik vooral informatief en vrijblijvend laten zijn. En dat geldt nog steeds, ook bij deze blog, ook wanneer je aan het eind van dit schrijven bent. Dus voel je vrij wanneer je bij het eind van deze blog bent, om mijn appél naast je neer te leggen.
Bij iedere volwassene is de uitnodiging voor de Europese verkiezingen ‘op de mat gevallen’. Het voelt misschien als een ver van mijn bed show. Maar dat komt omdat we de mensen daar niet kennen, waardoor het zo onpersoonlijk voelt. Maar echt, iedere stem is belangrijk. Het voelt misschien onlogisch, maar hoe meer mensen gaan stemmen, des te groter is jouw invloed.
Stel dat ik met mijn standpunt in m’n eentje op de Dam in Amsterdam ga staan roepen. Dat zal weinig invloed hebben. Wanneer jullie, lezers, allemaal met mij meedoen, dan vergroot dat mijn invloed ‘omgekeerd evenredig’ aan mijn (getalsmatig) aandeel.
Op 21 november 1981 namen 400.000 mensen deel aan de demonstratie tegen de kruisraketten. Ik was daarbij en dacht op een moment: “Raar eigenlijk, mijn aandeel in deze massa is héél klein, maar juist daardoor mijn invloed héél groot! Dit fenomeen heet in de wiskunde ‘omgekeerde evenredigheid”. En dat kan nogal eens een raar tegenstrijdig gevoel oproepen, waardoor je gaat denken “ach, wat maakt die ene stem van mij nou uit”.
Het fenomeen van de omgekeerde evenredigheid doet zich vaak voor en dan vinden we dat wel heel normaal. De snelheid van een trein bijvoorbeeld, varieert omgekeerd evenredig met de tijd die nodig is om een bepaalde afstand af te leggen. Hoe hoger de snelheid van de trein, hoe minder tijd het kost om de afstand af te leggen. Dat vinden we allemaal heel logisch, omdat onze beleving van onszelf in de context van de trein niet verandert. Hoe anders is dat in een menigte.
Mijn motivatie om je te overtuigen om je invloed te gebruiken bij de Europese verkiezingen komt voort uit de grote zorgen die ik me maak over de politieke ontwikkelingen binnen Europa. En het gaat niet over ‘de politiek’, maar of we met elkaar in Europa een menselijke ethiek in stand houden. Een omgaan met elkaar waarbij we van mening kunnen verschillen zonder elkaar de hersens in te slaan. In Duitsland, het land met de grootste (economische) invloed binnen Europa, zijn er nu rechts-extremistische bewegingen die vergelijkbaar zijn met de opkomst van het nationaalsocialisme in de jaren dertig van de vorige eeuw. Redelijke politici worden weer met geweld bejegent. En denk niet “het zal zo’n vaart niet lopen”. Dat zijn gedachten van de redelijke, maar zwijgende (vaak niet stemmende) meerderheid. Maar laten we van de geschiedenis leren. Want het politieke klimaat kan heel snel omslaan: in Duitsland 7 jaar (!) van het ontstaan van het nationaalsocialisme/nazisme tot het begin van de tweede wereldoorlog.
In een mooi artikel/interview in het Financiële Dagblad van 11 mei met Mart de Kruif, voormalig commandant Landstrijdkrachten, wordt duidelijk waar ontkennende onverschilligheid toe kan leiden. “Vanaf 2016 wist iedereen dat Poetin bezig was met het systematisch onder controle brengen van Oekraïne. Er lagen analyses bij alle denktanks. Het Westen had tegen Poetin moeten zeggen: “We weten wat je wilt. Je hebt twee opties. Of je gaat een langdurige handelsrelatie met ons aan en Oekraïne krijgt een aparte status en daar blijf je verder van af. Of je valt Oekraïne aan en dan zijn de consequenties voor jou: Finland en Zweden in de NAVO, Duitsland herbewapend, en meer. Maar we hebben de andere kant op gekeken, tot het te laat was. De prijs wordt betaald door het Oekraïense volk. En met tot nu toe 600.000 doden en gewonden. … We vergeten dat de basis van bestaanszekerheid is dat je in vrede en vrijheid kunt leven. En dat staat na tachtig jaar echt onder druk”.
Een andere grote zorg is dat de vrije publieke omroep in een aantal Europese landen onder druk staat. Wilders wil de NPO afschaffen, in Italië bemoeit de politiek zich steeds meer met de vrije omroep, evenals in Slowakije en Hongarije. En een vrije pers is een van de belangrijkste voorwaarden voor een vrije democratie.
Er lijkt een elkaar-nabootsende beweging aan de orde te zijn in de wereld. We lijken en blijken apen te zijn in het na-apen van elkaar. En extremistische partijen, zo leert ook de geschiedenis, maken veel geraffineerder gebruik van allerlei media dan het redelijke midden om mensen er toe te bewegen extremisme na te apen.
Dus maak gebruik van je macht. Met elkaar kunnen we de redelijkheid laten winnen.
Ben je het met mijn standpunt eens, dat we een menselijke, verdraagzame ethiek in onze maatschappij en de politiek moeten blijven nastreven, dan heb ik het volgende idee. Én de vraag aan je om mee te doen.
Je stuurt al je e-mailcontacten deze blog door, met de vraag of zij datzelfde met hun e-mailcontacten willen doen. Stel dat 100 mensen dat doen met 100 eigen contacten, dan zijn dat er (100 x 100) 10.000 !!! En doen die dat ook allemaal één keer, dan worden er 1.000.000 mensen bereikt. Dat is een substantieel aantal stemmen binnen Europa!
En stel je voor dat die miljoen, …. Etc.!
En omdat met elkaar te bereiken is een kleine moeite (zo zie je maar weer). En waarom zouden wij dat niet met elkaar kunnen realiseren, wanneer Kim Kardashian dat wel kan (met meer dan 300.000.000 volgers), en dat alleen maar voor de verkoop van haar cosmeticaspullen!?
Daarom: doe eens gek, doe eens wijs, doe mee!
Naar aanleiding van 