Absurditeiten (2) en rariteiten.

                                 

Jaar uit, jaar in. Van tijd naar tijdelijkheid.

Het is een open deur om te zeggen dat het een raar, verwarrend, ontluisterend jaar was. En veel mensen hebben het ook beangstigend ervaren. Ik kan me ook niet heugen dat ik een tijd heb meegemaakt waarin ik zo vaak het woord ‘hoop’ ben tegengekomen. En net zoals wanneer mensen bij dreigende rampen gaan bidden, vallen we terug op ‘hoop’ in angstige tijden. Niet alleen op wereldniveau komen we absurde dingen tegen, ook in ons dagelijks leven is er veel gekte, die we alleen vaak niet zien omdat het langzamerhand zo gewoon is geworden.

Vanwege het feit dat ik ingeschreven sta met mijn praktijk bij de Kamer van Koophandel (alsof mensen met problemen koopwaar zijn, maar dat terzijde) heb ik een toegangskaart voor de groothandel Hanos. Ik houd van koken en van lekker en goed eten en, zoals ook de Sligro en de Makro absurditeiten zijn, zo ook de Hanos.

Mijn pesto was op (nee, die maak ik niet meer zelf sinds ik de pesto-verde van de Hanos heb geproefd). Afgelopen 30 december vroeg ik onze lieve vriendin L. om mee te gaan. Dat hoefde ik geen twee keer te vragen! Het is heel aangenaam om met vriendin L. naar de Hanos te gaan, want we delen de ironie (soms met een kartelrandje cynisme) om het leven bij tijd en wijle draaglijk te houden. Zeker wanneer je allebei in je geschiedenis hebt meegemaakt hoe bizar het leven kan zijn.

Dus de rit naar de Hanos was sowieso al aangenaam, en dan hadden we nog geen lekkernij gekocht. We hadden allebei ons lijstje, waaronder speciale sojasaus, miso en L. haar speciale mayonaise van (als ik het goed onthouden heb) de ‘mayonaise-meisjes’. We vroegen waar de mayonaise stond en de vriendelijke Hanos-meneer zei: “Even rechtdoor, dan rechtsaf en dan krijgt u aan uw linkerhand eerste de Japanse straat en daarna de mayonaise-straat”.

“De mayonaise-straat!!!”

Wij kregen allebei de ‘ironie-hilariteit’, en konden daarna de absurditeit niet meer van ons afschudden en gingen los met alle mogelijke straatnamen van producten. En dat kost bij de Hanos geen moeite, want daar zijn ‘de olijfoliestraat’, ‘de zoutjesstraat’, en nog vele andere ‘straten’. Uiteraard een grote wijnafdeling, met sommige wijnen achter glas, omdat je met zo’n fles zomaar honderd euro per glas achterover slaat.

Nu kun je denken dat dit alleen gaat over de betere inkomensgroepen. Maar toch doen er zich bij de voedselbank ook opmerkelijke dingen voor. Enige tijd geleden was daar een rapportage over en werd er een mevrouw geïnterviewd met de vraag wat maakte dat ze bij de voedselbank kwam. “Ja, weetje”, antwoordde ze, “anders kan ik mijn negen kinderen geen eten geven…”.

‘Hoop’ impliceert, zoals ik het interpreteer, een perspectief van machteloosheid waar we ons dan aan overgeven; hoop zet niet aan tot actie, eerder tot passiviteit.

We staan aan het begin van een nieuw jaar. We hebben pas kunnen stemmen voor een nieuwe regering, die mogelijkheid tot invloed ligt achter ons. Wat we wel kunnen doen is nadenken over ons consumeren. Met wat we kopen beïnvloeden we het milieu. Met waar we kopen hebben we politieke invloed; iets wat de meesten van ons zich niet realiseren. Dus wil je een continue politieke invloed hebben, koop dan geen Chinese auto (dus ook geen Volvo, want dat is nu ook een Chinees bedrijf), en ook geen Tesla, want dat is in handen van een, tja, vul maar in. Koop ook niet via Amazon, want dat behandeld zijn personeel als slaven. Mijd Temu, JD.com en Shein en Alibaba. Koop bij de boekhandel om de hoek, ook online. Steun de kleinere winkels in de gewone winkelcentra. Abonneer je op een kwaliteitskrant en haal daar je informatie vandaan. Gebruik Wikipedia in plaats van AI en doneer één keer per jaar een (klein) bedrag. Verwijder Facebook, X, en Instagram, en app zoveel mogelijk door middel van Signal.

Laten we respectvol over de rechters spreken, de politie en hulpverleners, en zorgpersoneel. Denk na welke organisaties je kunt steunen, bijvoorbeeld een kritische omroep, onafhankelijke makers van films, boeken en kunst. Dictators hebben een gruwelijke hekel aan kritische denkers.

Laten we zelf een kritische denker zijn.

Ik wens iedereen een gezond en liefdevol

2026.

Plaats een reactie